Blog Inspectie 2.0 so

De blog van Chris Van Woensel, onderwijsinspecteur secundair onderwijs sedert 1 september 2010!

7 mei 2018

Niets menselijks is mij vreemd

Naast het doornemen van wetenschappelijk onderzoek heeft elke onderwijsinspecteur bij wijze van spreken zijn eigen ‘rugzakje’ van empirische onderwijservaringen. De azuurblauwe hemel met de gouden zon én de tekst van mijn collega bepalen de selectie van enkele anekdotes uit mijn onderwijservaringen. Herinneringen aan de school waar ik leerling was. Herinneringen aan de scholen waar ik lesgaf. Want ook deze praktijkervaringen maken deel uit van mijn referentiekader wanneer ik als onderwijsinspecteur een school binnenstap.

Alle wegen leiden naar Rome

RomeZeventien ben ik en pas afgestudeerd. Wij, onze leraar Latijn en de volledige klasgroep van het laatste jaar, gaan tijdens de eerste week van juli naar Rome. Samen hebben we de reis twee jaar lang voorbereid. Een deel van de reiskosten heb ik zelf bijeengeraapt. Dit betekent: twee schooljaren lang zakgeld sparen, noordkrieken plukken in een boomgaard, babysitten, model zitten in de tekenacademie, huishoudklusjes … De verwachtingen zijn hoog gespannen: voor de eerste keer vliegen, voor de eerste keer in een hotel logeren, voor de eerste keer weg zonder mijn strenge ouders, weg uit mijn (over)beschermd milieu. Het werd een reis om nooit te vergeten.

Le passé est toujours présent. Maurice Maeterlinck

kalender januari februariTwintig jaar later organiseer ik zelf voor mijn leerlingen en al wie mee kan/wil een Romereis tijdens de eerste week van de paasvakantie. De leerlingen bakken koekjes en cake om tijdens de speeltijd te verkopen, een kunstenaar in spe tekent illustraties voor de Rome-kalender die tegen een zacht prijsje aan de man gebracht wordt. De spaghetti-avond brengt best wat op. De leerlingen organiseren deze activiteiten om extra fondsen te verzamelen, al is dat voor het leerlingenpubliek van deze school niet echt nodig. Hoe anders zijn ze dan ik was. De meesten gaan elk jaar op reis, sommigen meer dan eens. In Rome klagen ze al eens over het gebrek aan comfort in de kamers. Wat zijn ze verwend, denk ik dan. Maar toch wordt ook dit een reis om nooit te vergeten. Een school was, is en blijft zoveel meer dan een leerfabriek.

Gelijke kansen?

Alle wegen leiden naar learning De andere school waar ik op dat moment lesgeef, heeft een ander leerlingenpubliek. Ik vervang een afwezige leerkracht en probeer de klas zo rustig mogelijk te houden. Ze dagen me uit. Op vele manieren. Een jongen - dertien jaar zal hij geweest zijn - tekent obscene tekeningen op een groot blad dat voor hem ligt. Nou moe, denk en zeg ik hardop, wat kan jij daar nu van weten? De jongen keert zich naar mij en zegt: “Ik heb al dingen gezien en meegemaakt, die u zich niet kan voorstellen.” Wat een ernstige blik in zijn ogen. Wat een bedachtzame uitdrukking op zijn gezicht. Een beetje uit mijn lood geslagen, reageer ik impulsief: “Ik denk dat je gelijk hebt.” Tien minuten later helpt hij me twee leerlingen die elkaar letterlijk in de haren vliegen, uit elkaar te halen.

De leerling centraal: maar wie is die leerling?

boomers genx millenials genz

In de laatste doorlichtingsperiode van dit werkjaar zullen we ook de leerlingen in het secundair onderwijs vragen ons een rondleiding te geven op hun school. Ik kijk ernaar uit en hoop dat het voor herhaling vatbaar is. Want uiteindelijk zijn het toch zij, de leerlingen, waar het in het onderwijs om draait? Ja toch? En de verschillen die er zijn in hun noden? En de leraren die daaraan trachten tegemoet te komen? En dus hier verwijs ik even naar een blog over de X - Y - Z generaties, https://blogimpuls.wordpress.com/.

Ik ben een babyboomer. En wat ben jij?